Περίληψη |
Οι ενδονευρώνες, είναι ανασταλτικοί νευρώνες που εκλύουν τον νευροδιαβιβαστή γ-αμινοβουτυρικό οξύ (GABA) και αποτελούν το 10-15% του συνολικού αριθμού των κυττάρων του νευρικού συστήματος. Παρόλο το μικρό τους αριθμό είναι αναγκαίοι για την ισορροπία ανάμεσα σε διέγερση και αναστολή στο νευρικό σύστημα και για την πρόληψη ενάντια σε δυνητική υπερδιέγερση και τοξικότητα. Έτσι καθίστανται ευάλωτοι σε αλλοιώσεις που οδηγούν σε νευροεκφυλιστικές ασθένειες.
Προσφάτως, ανακαλύφθηκε πως ένα μεγάλο μέρος της μυελίνης του νεοφλοιού και του ιππόκαμπου μυών και ανθρώπων αποδίδεται στους ενδονευρώνες όπως τους παρβαλβουμίνικούς (Parvalvumin, PV), υπονοώντας την εμπλοκή τους σε απομυελινωτικές ασθένειες. Η μυελίνη είναι λιποειδείς μεμβρανώδεις προεκτάσεις της πλασματικής μεμβράνης των ολιγοδρνδροκυττάρων στο κεντρικό νευρικό σύστημα (ΚΝΣ) και των κυττάρων Schwan στην περιφέρεια, που περικλείουν τους νευράξονες. Το περίβλημα αυτό είναι υπεύθυνο για την μόνωση, τη γρήγορη μεταγωγή δυναμικών ενεργείας και τη μεταβολική υποστήριξη των νευρικών αξόνων. Η διαδικασία εναπόθεσης μυελίνης στους νευράξονες είναι γνωστή και ως μυελίνωση.
Η μυέλινή των διάμεσων νευρώνων είναι διακοπτόμενη διαφέροντας από εκείνη των διεγερτικών νευρώνων ενώ, ο μηχανισμός της μυελίνωσης καθώς και ο τρόπος κατάληψης των Κόμβων του Ranvier και των παρακομβικών περιοχών από τα πρωτεϊνικά τους συστατικά, παραμένει άγνωστος. Περαιτέρω μελέτες στους διάμεσους νευρώνες του ιππόκαμπου έδειξαν την παρουσία πρωτεϊνικών συστατικών των εγγύς παρακομβικών περιοχών, και πιο συγκεκριμένα την επιλεκτική έκφραση της πρωτεΐνης TAG-1/CNTN2 της οικογένειας των ανοσοσφαιρινών σε αυτές τις περιοχές.
Μέσα από την παρούσα εργασία επιδιώκουμε 1) την κατανόηση του ρόλου της μυελίνης στους ενδονευρώνες κατά την ωρίμανση τους και ταυτόχρονα θέτουμε τις βάσεις για την 2) κατανόηση της λειτουργίας των εμμύελων ενδονευρώνων μέσα από μοντέλα απομυελίνωσης ή δυσλειτουργικής μυελίνωσης.
|